Eerste reacties van lezers

Het is prettig om te ervaren dat enkele lezers mij na het lezen van mijn boek Niets zal nog hetzelfde zijn spontaan een bericht stuurden.

Ik deel hierbij graag enkele reacties:

  • Ik heb genoten van het boek. Rekem deed mij terugdenken aan een jaar bij de paters karmelieten in Eksaarde. Slechts drie keer op het jaar naar huis…
    (Marc L uit Oudenaarde, 28 dec 2025)
  • Een paar dagen geleden heb ik uw boek *Niets zal nog hetzelfde zijn* uitgelezen. Ik moet u extra bedanken omdat u mij nog vele herinneringen hebt bezorgd aan mijn schooltijd ongeveer in dezelfde periode in Gent, in het Hoger Technisch Instituut Sint Antonius, beter gekend als de Holstraat, de tegenhanger van de Nijverheidschool de Linderlei.
    In de beginjaren 1960 heb ik daar mijn 3de en 4de jaar A2 elektriciteit + elektronica gedaan. Tijdens de middagpauze zou niemand van de Holstraat het aangedurfd hebben om binnen te gaan in het stamcafé van de Lindelei en omgekeerd.
    (Erik DB uit Merelbeke, 23 dec 2025)

  • Ik herkende je in Antoine, zoals ik meen je te hebben leren kennen, met veel belangstelling voor lieve en aardige vrouwen wat hier tot uitdrukking komt in de tedere namen als Giselle, Martine, Liliane, zus Godeliefke en niet te vergeten Jeannine. Dan ‘Antoine’ zelf. Hij is jong, pas 15 en bloednieuwsgierig naar al die geheimen die in hun leven een rol spelen, zoals direct al in de duistere kelders met sporen van Howard Carter, als later in zijn opgroeiende leven naar de volwassenheid. Verlegen is hij ook. Soms blijft verliefdheid steken in verlangen….
    Mijn vriend vond het erg leuk om door jou Gent te leren kennen dat hij niet kent door eigen ervaringen maar nu wél door jouw beschreven waarnemingen. Ook wij zijn opgegroeid in een stad, geboren in 1942 in Amsterdam wat wel vergelijkbaar is met Gent (zegt hij).
    Ik genoot erg van de Epiloog waarin alles nog eens duidelijk wordt neergezet en van de mooie poëtische slotalinea (sla het boek maar open op bladzij 316). Dank je wel Rob, dat je je passie hebt gevolgd om schrijver te worden… 
    (Emmy VO uit Purmerend (NL), 4 dec 2025)
  • Zelf heb ik ook enorm genoten van je boek. Op een paar dagen heb ik het uitgelezen, het was spannend tot op het einde. Héél mooi geschreven. Proficiat!
    Het heeft me natuurlijk ook teruggebracht naar onze jeugd en talrijke verwijzingen naar je eigen verhaal zijn zo herkenbaar. En niet te vergeten het sappige Gents ! Zoals onlangs iemand zei: “Gents is een taal en al de rest is dialect”.
    (Claire D uit De Pinte, 4 dec 2025)

  • Je boek heeft mij terug gebracht in de jaren.. 50, als jonge gast die droomde van vriendschap en liefde. Veel anekdotes heb ik bijna identiek beleefd in dezelfde omgeving. Mijn lief werkte voor een winkel op de Kortrijkse Poortstraat, die omgeving is me dus goed bekend. De geschiedenis rond het geheim kan ik me levendig voorstellen, en ik heb echt genoten van de fratsen van de jongeren.
    (Emile T uit Aalter, 2 dec 2025)
  • Ik heb het boek met veel plezier gelezen. Het plaatste mij in een tijdscapsule naar een zeer herkenbaar verleden, ook al was ik nog maar 6 in 1961. Het leest zeer vlot en is een echte page-turner gebleken. Mijn welgemeende felicitaties.
    (Tony B uit Aalter, 1 dec 2025)

  • Ik heb het boek gelezen vanuit het standpunt van een 15-jarige en ik heb onmiddellijk gedacht dat het een goed boek is om in de tijd van toen te plaatsen; tegelijkertijd veel genoegen beleefd aan de herkenbaarheid van het tijdsbeeld. (…)
    En de Nijverheidsschool waar ik 30 jaar heb les gegeven, dat was een verrassing, de buurt, de cafeetjes, het stadsleven, de Nederkouter en de Bagattenstraat, de platforms op de tram waar iedereen aanhing, ja, veel herinneringen. (…)
    Tijdens het lezen heb ik ook gedacht dat iedereen zijn jeugdherinneringen zou moeten opschrijven, het moet zeker wel heel veel doen als de kinderen, kleinkinderen, broers en zussen alles kunnen lezen, mooi. (…) Doe zo voort, zegt de juf.
    (Danièle L uit Ledeberg, 1 dec 2025)
  • Gezien mijn leeftijd kan ik mij perfect het jaar 1961 voorstellen. Uit alles blijkt dat jij inderdaad een echte storyteller bent, verhalend tot in de details. De plot(s) is/zijn dusdanig uitgewerkt dat men wil verder lezen en benieuwd blijft tot de laatste bladzijde.
    (Luc M uit Deinze, 20 nov 2025)
  • Als “trage lezer”, had ik jouw boek binnen de 3 dagen uitgelezen. Wat een mooi boek Rob! Ook wat nostalgie betreft omdat ik van mijn geboorte tot mijn 18de jaar in Gent gewoond heb.
    (Viva L uit Deinze, 19 nov 2025)
  • Net je nieuwe boek uitgelezen. Weerom een plezier om al die Gentse uitdrukkingen te lezen, waardoor ik mijn moeders en grootmoeders stem weer hoor, en ook om je omzwervingen doorheen Gent te volgen. Ik zie het zo voor mij! En je bouwt de spanning heel goed op, proficiat!
    (Dominique V uit Gent, 4 nov 2025)
  • Ik heb genoten van je boek. Met in het ene oog een nieuwe lens en het andere oog nog wachtend, heb ik jouw boek in lopend vaart uitgelezen. Met twee betere ogen zal niets nog hetzelfde zijn 😉 .
    (Patrick V uit Astene, 13 okt 2025)
  • Je boek is een echte page turner. Ik heb het afgelopen weekend in 3 flinke rukken uitgelezen. De drie plotlijnen zijn perfect in evenwicht en houden de lezer bij het (de) onderwerp(en). Ik verklap uiteraard niks. PROFICIAT!
    (Matthias H uit Merendree, 9 okt 2025)

  • Heb jouw boek in drie dagen uitgelezen, dit is al veelzeggend niet?  Het greep me bij de keel, had me in zijn greep, zodat ik voortdurend moest verder lezen… Jouw boek heeft me écht geraakt, ontroerd, nieuwsgierige spanning opgewekt, doen nadenken, reflecties over mezelf, mijn verleden, mijn familie… doen ontstaan. De stukjes Rekem hebben een heel grote meerwaarde en mijn emoties laaiden bij het lezen hoog op!  Zeer authentiek, confronterend, oprecht, treffend pijnlijk… Chapeau dat je de moed  had dit met de lezer te delen!  Helemaal niet vanzelfsprekend!
    (Gerda C uit Aalter, 4 okt 2025)
  • Ik las jouw boek! Alhoewel je ‘schrijfstijl’ mij niet helemaal ligt (dat is een persoonlijk iets hé) heb ik de inhoud zeker kunnen waarderen. Maar ook…. ik ben iets jonger dan jij en ben ook -vanuit Gent- op kolonie geweest voor mijn ‘gezondheid’. Die herinneringen uit de jaren 50 kwamen dus helemaal terug. Proficiat met uw boek! Het heeft me geraakt.
    (Jo M uit Gent, 27 sep 2025)

Boekvoorstellingen: Niets zal nog hetzelfde zijn

In september 2025 kwam mijn nieuw boek (en eerste roman) uit: Niets zal nog hetzelfde zijn.
Er waren boekvoorstellingen op verschillende locaties, zelfs in enkele huiskamers:

  • op dinsdag 30 september 2025 om 19u te Sint-Maria-Aalter (het was een succes)
  • op vrijdag 3 oktober 2025 om 19u te Deinze (het publiek was ontroerd)
  • op donderdag 16 oktober 2025 om 19u te Gentbrugge (het publiek was heel tevreden)
  • op dinsdag 21 oktober 2025 om 19u te Sint-Maria-Aalter (voor een klein maar fijn publiek)
  • op vrijdag 31 oktober 2025 om 19u te Assebroek (met een enthousiast publiek dat lang bleef ‘plakken’)
  • vrijdag 7 november 2025 om 19u te Deinze (een zeer geslaagde (voorlopige) afsluiter)

    Stuur mij een bericht via het Contact formulier indien je interesse hebt in een boekvoorstelling en/of om een exemplaar van het boek te reserveren! (beide zouden me veel plezier doen).

Opgelet! Het aantal plaatsen per boekvoorstelling is beperkt. Indien de ruimte volzet is, stellen we je een alternatieve datum of plaats voor. Je krijgt in elk geval bericht van ons.
Wie inschrijft op een boekvoorstelling ontvangt het juiste adres. Dit doen we om de privacy van de gastvrouw/gastheer te respecteren.

Heb je een ruime huiskamer, atelier of zolder die 10 tot 20 personen kan ontvangen, en heb je zin om na 7 november 2025 zelf gastvrouw/gastheer te zijn op een boekvoorstelling, dan kom ik met plezier naar je toe! Stuur mij een bericht via het Contact formulier .

Artikel in HLN van 3 oktober 2025

Literair laatbloeier Rob (78) verwerkt familiegeheimen in debuutroman: “Een verhaal ontstaat bij mij heel organisch”

Rob De Winter werkte zijn hele carrière in de IT-sector en pas op latere leeftijd ontdekte hij zijn passie voor schrijven. Na enkele biografieën, kortverhalen en dichtbundels brengt hij nu zijn debuutroman Niets zal nog hetzelfde zijn uit. Zaterdag signeert hij zijn eerste boek bij Letters & Co.

Anthony Statius
2 oktober 2025, 16:45Laatste update: 3 oktober 2025, 17:44

Rob De Winter is ondertussen geen onbekende meer in het culturele leven in Deinze. De geboren en getogen Gentenaar woonde lange tijd in Aalter en kwam een jaar geleden in Deinze wonen, omwille van het rijke cultuuraanbod. Rob volgde opleidingen Literaire Creatie en Schrijven bij Yves Van Durme aan KADE, sinds 2022 is hij lid van Donsai, het dichterscollectief van Deinze, en presenteert maandelijks het radioprogramma ‘De Poëtische Rode Avond’ op Radio Tequila.

Eerste roman

“Als schrijver ben ik een laatbloeier, want ik ben maar begonnen toen ik 60 jaar was”, zegt Rob. “In 2013 heb ik mijn eerste boek ‘Over Bruggen en Wegen’ afgewerkt. Het is een biografie over de jeugd van mijn moeder Tiny Lamarcq. Daarna heb ik het levensverhaal van een vriendin die terminaal ziek was neergeschreven. Verder zijn er nog een reeks dichtbundels en kortverhalen verschenen, vaak met illustraties van mijn zoon Wouter. Met mijn nieuwste worp, ‘Niets zal nog hetzelfde zijn’, ben ik aan mijn eerste roman toegekomen.”

“Schrijven gebeurt bij mij heel organisch”, zegt Rob. “Bijna elke ochtend ben ik al een halfuurtje bezig met kleine stukjes te schrijven. Die hoeven niet noodzakelijk samenhangend te zijn. Zo is mijn roman ook ontstaan, want sommige stukjes dateren al van jaren geleden. Het is de inspiratie die mij telkens verrast. De ene zin vraagt om een volgende zin en wanneer ik een personage bedenk, vloeien de volgende gebeurtenissen voort uit dat personage.”

Graf van Egyptische farao

“Het verhaal van mijn roman speelt zich af in het Gent van begin jaren ‘60”, vertelt Rob. “Het is een coming-of-ageverhaal van de vijftienjarige jongen Antoine en voor dit personage heb ik geput uit herinneringen aan mijn jeugd. Samen met enkele familieleden gaat Antoine op zoektocht om familiegeheimen te ontrafelen. Ook in mijn familie zijn er enkele geheimen en onbewust had ik de drang om daar iets mee te doen in mijn boek. Zo is er het verhaal van mijn grootvader, die in 1932 als verpleger in een ziekenhuis in Brugge werkte. Eén van de patiënten was Howard Carter, de beroemde archeoloog die het graf van de Egyptische farao Toetanchamon ontdekte. Bompa was de enige in het ziekenhuis die een woordje Engels sprak en om hem te bedanken voor de goede zorgen zou Carter hem een deel van zijn erfenis nalaten. Carter overleed in 1939, maar onze familie heeft van bompa nooit meer iets vernomen over die nalatenschap. De titel ‘Niets zal nog hetzelfde zijn’ is een zin die ergens halverwege het boek wordt uitgesproken na een dramatische gebeurtenis. Meer verklap ik nog niet.”

Signeersessie bij boekhandel Letters & Co te Deinze

Op zaterdag 4 oktober 2025 kwam Rob De Winter naar de Deinse boekhandel Letters & Co voor een signeersessie. Er was tijd voor een kennismakingsgesprek en om op vragen te antwoorden. Een goed alternatief voor de mensen die zich ’s avonds moeilijk konden vrijmaken voor een boekvoorstelling! Rob had een goede babbel met een 7-tal bezoekers.

Waar: Boekhandel Letters & Co, Markt 1, 9800 Deinze

Wanneer: zaterdag 4 oktober 2025 van 15u tot 17u

Leesfragment uit: Niets zal nog hetzelfde zijn

Je kan een fragment van 33 pagina’s ophalen en lezen van het boek Niets zal nog hetzelfde zijn door hier te klikken.

Wil je na het lezen van dit fragment graag verder lezen dan kan je:

Veel leesplezier!

Proloog uit: Niets zal nog hetzelfde zijn

Proloog

Het leven was veel eenvoudiger toen. Alle waarheden baadden in een vanzelfsprekende zekerheid. Bovenal bemin één God. Vader, moeder zult gij eren. Steeds met twee woorden spreken maar zwijgen als de grote mensen praten. Doe nooit wat onkuisheid is en u elke week vanonder wassen. Meisjes moeten moeder helpen in het huishouden en jongens moeten vooral goed studeren. Voor hun toekomst.
Mijn ouders hadden de oorlog meegemaakt, mijn grootouders zelfs twee keer. Wij, de jongeren, niet, maar we kenden de verhalen. Nee, niet alle verhalen van wit en zwart, wel die van honger en bittere kou. Of die van vechten voor de vrijheid, van onderduiken en vluchtelingen herbergen. Na de oorlog werd de nieuwe orde vervangen door een nieuwe moraal. Het gezin als hoeksteen van de samenleving, de zegen van vele kinderen, hard meewerken aan de wederopbouw. En zie wat het had opgebracht: vijftien jaar later hadden vele gezinnen een ijskast en een wasmachine, sommigen hadden een televisie of reden met een auto. Wie dat allemaal nog niet had, die spaarde ervoor.
Met de armen gekruist zat ik op de schoolbanken. We zwegen tot wanneer ons iets werd gevraagd, of tot de les met de ganse klas moest worden opgedreund. We leerden schrijven met een ballonpen en vuile blauwe inkt. Later met vlekkerige balpennen en hun irriterende klik-geluidjes. Saaie lessen en eindeloze oefeningen voor taal en rekenen. Ongeïnteresseerd droomde ik weg bij de lessen godsdienst, gewijde geschiedenis en aardrijkskunde. Geboeid luisterde ik naar de verhalen uit de echte geschiedenis, van de Oude Belgen tot de Slag aan de IJzer. Mijn hoogtepunten van de week waren tekenen en zingen. En als huiswerk een opstel schrijven.
Vier keer per dag proefde ik van de vrijheid op weg naar en van de school. Vrienden maken, verhalen vertellen, boekentassen-gevecht houden, belleketrek doen. Een nieuwe omweg uitproberen en onbekende plekken van de stad ontdekken. Een driehoekje groen, een speelpleintje, een pad langs de waterkant, een verborgen monument.
De vakanties hielden de belofte in van twee maanden volledige vrijheid. Vergeet het maar. Thuis vond vader wel elke dag een karweitje voor mij zodat ik me nuttig kon maken en niet mijn tijd zou verspillen met lezen of lanterfanten. Of erger nog: met slechte kameraden. Onze familie was groot genoeg, zei vader, we moesten elders geen vrienden zoeken. Wat een geluk dat ik elke zomer voor een maand bij mijn grootouders mocht logeren, weg van het bekrompen huis in de voorstad, naar het hartje van Gent. Een warm en gastvrij nest waar meestal nog meer familie kort of lang op bezoek kwam. Tantes en nonkels, maar waar ik vooral mijn neef Gilbert en achterneef Martin kon terugzien. En soms mijn nichtje Giselle.
Mijn grootouders woonden in een smal maar hoog rijhuis op de Nederkouter. Een huis met donkere hoeken en vertrouwde geluiden. Boven waren er twee verdiepingen met elk drie kamers, plaats genoeg om alle bezoekers van een bed te voorzien. Via deze conciërgewoning was er vanuit de achterkamer een rechtstreekse toegang tot de lokalen van de openbare dienst Bruggen en Wegen. Mijn bompa werkte daar als bode en mémé poetste er ’s avonds de burelen.
Na de werkuren werd het domein van Bruggen en Wegen voor de jongeren een groot speelterrein, een echt paradijs met onvermoede mogelijkheden en vele hoekjes om te ontdekken. Er was het poorthuis waar vroeger koetsen met paarden stopten, nu een ideale plek om met de bal te spelen. Van daaruit leidde een brede marmeren trap naar de vestibule waar we konden knikkeren of met soldaatjes spelen. De tientallen burelen waren verboden gebied, dus dubbel aantrekkelijk om er toch een kijkje te nemen. We konden buiten spelen op de ruime binnenkoer waar ook de fietsenstallingen, buxus perkjes en een perenboom stonden. Een deur onder een afdak gaf toegang tot een trap naar een labyrint van kelders, ook verboden terrein. Een doorgang in het verste kantoorgebouw kwam uit op een verwilderde tuin die uitgaf op de Leie. Aan de rand van het water stond een paviljoentje dat ooit werd gebruikt als theehuisje of liefdesprieeltje.
Het was de zomer van 1961. Enkele jaren later zou de wereld, ook mijn wereld, er heel anders uitzien. Wie kon vermoeden dat de eerste zekerheden toen al begonnen af te brokkelen?


Wil je graag een groter fragment lezen van de roman Niets zal nog hetzelfde zijn?
klik dan hier.

Niets zal nog hetzelfde zijn

In september 2025 komt mijn eerste roman uit.
Daarin volgen we de belevenissen van Antoine, een jongen van vijftien, die tijdens de zomervakantie van 1961 bij zijn grootouders op het spoor komt van enkele familiegeheimen. Met de hulp van andere jonge familieleden probeert hij die geheimen te ontrafelen en maakt hij kennis met de wereld van volwassenen. Ook de mensen die hij vertrouwt en graag ziet, blijken niet altijd te zijn zoals ze zich voordoen.
Dit boek is een ‘coming of age’ roman die de evolutie schetst van een jongen die zijn kinderjaren en zijn onschuld achter zich laat.
Het verhaal speelt zich af in Gent en is gebaseerd op enkele jeugdherinneringen, aangevuld met een flinke portie fantasie.

Een tip van de sluier:
In mijn eerste boek Over Bruggen en Wegen – Jeugdherinneringen van Tiny Lamarcq doet de ik-persoon het verhaal van een verloren gegane erfenis van Howard Carter, de man die in Egypte het graf van Toetanchamon ontdekte. Tijdens een doorreis in België moet Carter dringend opgenomen worden in een Brugs hospitaal. Zijn verpleger daar is de vader van Tiny Lamarcq. Bij zijn ontslag uit het ziekenhuis belooft Carter dat de familie Lamarcq zal beloond worden met een erfenis. Later is daar echter geen spoor meer van terug te vinden…

Voor meer nieuws over deze uitgave, volg mij op Instagram @robdewinterschrijft
of teken in op mijn nieuwsbrief.

Wandering in Ghent

een verloren brug leidt
naar linden langs de leie
over het ongedurige water
vindt je blik de plek terug

waar sterren fonkelden
in twee paar ogen verdween
het jonge vertrouwde
naar een land van toen

bijna vergeten krakend ijs
onder veel te jonge voeten
bossen met zilverwitte naalden
die prikten in bodemloos gemis

warme woorden vertellen van
oude overvloed en nieuwe armoe
straks begraven aan de westerkant
waar grauwe engelen rouwen

gedicht uit de bundel
Maren uit een vergeten land

Ecriture visible – TORPEDO N° 5

Meer dan de helft van de toetsen staan ingedrukt, ze laten een spoor na van letters die veel, te veel misschien, werden gebruikt. Ik probeer er een zin mee te vormen, zin aan te geven, een verhaal te bedenken.
Ik kan me niet losmaken van de tekst die op het beduimeld blad op de schrijfrol nog goed leesbaar is. Een lange volzin die me verrast en inspireert, die beweert dat mijn portret een landschap is. Wie ben ik? Ben ik meer dan de woorden die ik vertel, die ik hier neerschrijf? Ben ik meer dan de woorden die me nog resten? Ik wil ze kneden tot een verhaal, een landschap van herinneringen.

Ik moet een jaar of elf geweest zijn toen ik voor het eerst op een robuuste Remington mocht tikken onder het waakzaam oog van vader. Hij had me geduldig uitgelegd hoe ik met de juiste kracht en de nodige voorzichtigheid de toetsen kon aanslaan. Wat een golf van voldoening stroomde er door mijn lijf toen zich een eerste woord vertoonde op het ingerolde papier. Mijn voornaam, zonder hoofdletter. Alsof toen al de titel werd bedacht van een lang verhaal dat zou volgen, dat ik vandaag nog verderzet. Over mijzelf zonder hoofdletter.
De avonturen van een kuifje, wereldreiziger. Niet op ontdekking in de grote wereld van de vijf continenten, maar in de nog grotere wereld van een huiskamer. Een glazen tafelblad weerspiegelt de stofdeeltjes van een vergeten geschiedenis.
Een marmeren schouw draagt een zoemend aquarium. Een aarzelend licht valt door de gekleurde glasramen van de dubbele deur tussen woonplaats en salon.
De stilte wordt gestoord door een onregelmatig tikken van azertytoetsen op het nog deels witte blad, een witruimte die verleidt. Kom, vul me.

Fragment uit de bundel
Maren uit een vergeten land
(geschreven bij een bezoek in het Erfgoedcenter van Deinze)