De gebouwen van Bruggen en Wegen op de Nederkouter in Gent spelen een grote rol in twee van mijn boeken:
– Over Bruggen en Wegen
– Niets zal nog hetzelfde zijn
Dit was vroeger de toegangspoort van de dienst Bruggen en Wegen – afdeling Oost-Vlaanderen – op de Nederkouter te Gent. Achter die poort hebben zich vele verhalen afgespeeld uit de jeugd van mijn moeder en uit mijn eigen jeugd. De jeugdverhalen van mijn moeder zijn intussen vereeuwigd in het boek Over Bruggen en Wegen. Mijn eigen jeugdverhalen hebben vorm gekregen in mijn roman Niets zal nog hetzelfde zijn.
Tijdens de meer recente jaren waren er de diensten gehuisvest van Waterwegen en Zeekanaal. Sinds eind 2012 zijn die diensten verhuisd naar een nieuw gebouw te Merelbeke. De gebouwen van het vroegere Bruggen en Wegen zijn intussen gerestaureerd en omgevormd tot woonflats.
Voor de leegstand heb ik de kans gekregen om deze gebouwen nog eens te bezoeken. Het was meer dan 50 jaar geleden dat ik die plek nog had bezocht. Ik vond er een schat aan herinneringen. In mijn kinderjaren was dit één grote speelplaats – weliswaar na de kantooruren. Mijn grootouders woonden er in de conciërgewoning en werkten ook in de kantoren. Zelf heb ik er gewoond tijdens mijn eerste vijf levensjaren, en nadien heb ik er veel vakanties doorgebracht. Tot in 1961 mijn grootmoeder is overleden, en mijn grootvader verhuisde.
Een overdekte poort, een grote binnenkoer, een tuin aan de Leie, een paviljoentje, een doolhof aan kelders en gangen, een grote trapzaal met een witmarmeren beeld van een schone madam, ze hebben allemaal mijn fantasie gevoed als kind. En dat deden ze opnieuw bij het schrijven van mijn ‘coming of age’ roman.
De toegangspoort van binnenuit gezien. De deur staat op een kier… 
De vestibule of trapzaal. Van hieruit ontdekten we rijkelijk aangeklede ruimtes. 
Het witmarmeren standbeeld dat de fantasie prikkelde van elke jongeling. 
De trap leidde naar hogergelegen geheime plaatsen. 
De toegangsdeur naar het ondergronds labyrint van kelders. 
De binnenkoer omringd door tientallen kantoren, was ’s avonds een uitgelezen speelplaats. 
De achtertuin aan de Leie, waar vroeger bloeiende bessenstruiken stonden, staat er nu vervallen bij 
Het looppad en de balustrade aan het paviljoentje, waar veel familiefoto’s werden genomen. 
Het paviljoentje in de achtertuin. In de jaren 1940 het liefdesprieeltje van mijn ouders. 
Terug buiten op de Nederkouter. Links de conciergewoning en mijn eerste thuis. Rechts de toegangspoort tot Bruggen en Wegen.
robdwschrijft 