een verloren brug leidt
naar linden langs de leie
over het ongedurige water
vindt je blik de plek terug

waar sterren fonkelden
in twee paar ogen verdween
het jonge vertrouwde
naar een land van toen

bijna vergeten krakend ijs
onder veel te jonge voeten
bossen met zilverwitte naalden
die prikten in bodemloos gemis

warme woorden vertellen van
oude overvloed en nieuwe armoe
straks begraven aan de westerkant
waar grauwe engelen rouwen

gedicht uit de bundel
Maren uit een vergeten land