Meer dan de helft van de toetsen staan ingedrukt, ze laten een spoor na van letters die veel, te veel misschien, werden gebruikt. Ik probeer er een zin mee te vormen, zin aan te geven, een verhaal te bedenken.
Ik kan me niet losmaken van de tekst die op het beduimeld blad op de schrijfrol nog goed leesbaar is. Een lange volzin die me verrast en inspireert, die beweert dat mijn portret een landschap is. Wie ben ik? Ben ik meer dan de woorden die ik vertel, die ik hier neerschrijf? Ben ik meer dan de woorden die me nog resten? Ik wil ze kneden tot een verhaal, een landschap van herinneringen.

Ik moet een jaar of elf geweest zijn toen ik voor het eerst op een robuuste Remington mocht tikken onder het waakzaam oog van vader. Hij had me geduldig uitgelegd hoe ik met de juiste kracht en de nodige voorzichtigheid de toetsen kon aanslaan. Wat een golf van voldoening stroomde er door mijn lijf toen zich een eerste woord vertoonde op het ingerolde papier. Mijn voornaam, zonder hoofdletter. Alsof toen al de titel werd bedacht van een lang verhaal dat zou volgen, dat ik vandaag nog verderzet. Over mijzelf zonder hoofdletter.
De avonturen van een kuifje, wereldreiziger. Niet op ontdekking in de grote wereld van de vijf continenten, maar in de nog grotere wereld van een huiskamer. Een glazen tafelblad weerspiegelt de stofdeeltjes van een vergeten geschiedenis.
Een marmeren schouw draagt een zoemend aquarium. Een aarzelend licht valt door de gekleurde glasramen van de dubbele deur tussen woonplaats en salon.
De stilte wordt gestoord door een onregelmatig tikken van azertytoetsen op het nog deels witte blad, een witruimte die verleidt. Kom, vul me.

Fragment uit de bundel
Maren uit een vergeten land
(geschreven bij een bezoek in het Erfgoedcenter van Deinze)